شمارهٔ ۷
طلع الصبح و فاضت الانواریکی از خفتگان نشد بیدار
پند گیرید چند ازین غفلتشرم دارید تا کی این پندار
ای بس آزادگان سرو خرامپای خجلت بگل درین گلزار
ای بسا زیرکان پرمایهدست حسرت بسر درین بازار
می ندانید یا ذوی الالبابمی نبینید یا اولی الابصار
مانده از رهروان درین وادیز اشک خونین و آه آتشبار
شعله های نهفته در دل سنگغنچه های شکفته بر سر خار
شد کمال آیت زوال ای دلعسعس اللیل کادت الاسحار
تا درنگت بود شتابی کنتا توانی برفت ره بسپار
تا که نشکسته شیشه، سنگ مجویتا نیفتاده پرده شرم بدار
تا توانی گسست عهد ببندتا توانی شکست تو به بیار
خاکساری کزین نه سنگدلیکاید از خاک گل ز سنگ شرار
کوش تا نقد دل بدست آریکه بجز دل نمی ستاند یار
آنکه سرمایه ی دو کونش بودغیر حسرت نبرد ازین بازار
جیب جان چاک شد ز دست هوسآخر ای عشق سر زجیب بر آر
آخر ای کشت دل گیاه برویآخر ای ابر دیده قطره ببار
آخر ای نفس یک نفس بشکیبآخر ای عقل یک قدم بگذار
مانده ای از قفا صدایی زنگمرهی گوش بر درایی دار
سست منشین مگر توانی جسترهبری چست و مرکبی رهوار
مرکبت نیست غیر فضل یکیرهبرت چیست مهر هشت و چهار
چند بر پرده نقش می فکنیدع الا و ثان واکشف الاستار
پرده بردار تا عیان نگریلیس فی الدار غیره دیار
شهر ها بینی اندر آن یکسانمسجد و دیر و سبحه و زنار
بزمها بینی اندر آن یکرنگعاشق و یار و بیدل و دلدار
زخمه زن مطربان بیک آهنگهم نوا چنگ و بربط و مزمار
بی لب و گوش گرم گفت و شنیدمست بی باده بی خرد هشیار
ذکر آموز ذاکران طیورراقدا بالعشی و الابکار
این ز خاموشیش بلب تسبیحآن فراموشیش بدل اذکار
تاجداران کشور معنیشهریاران عالم اسرار
ره بری گر بسویشان نگریکبریائی بری ز استکبار
ملکها بینی اندر آن ملکانرانده بیگاه و گه زخود سد بار
تخت خاقان چو گردی از پایشتاج قیصر چو تابی از دستار