شمیران
وقت من خوش که اگر کوه و اگر صحرا بودبی وجودت نتوانم که دمی تنها بود
خاک ری خاصه شمیران که در آن موکب شاهنزهت افزای بهشتی ست که در دنیا بود
آسمان گو دگر اینسان بتمتع مخرامهمه دانند قمر را نه بدان سیما بود
بوستان گو دگر اینگونه رعونت مفروشهمه دانند صنوبر نه بدان بالا بود