گوشه ای از بهر آسایش بجز میخانه نیست
گوشه ای از بهر آسایش بجز میخانه نیستچاره ی رنج دو عالم غیر یک پیمانه نیست
آنکه می بیند به بند عشق و پندم میدهدگرچه من دیوانه‌ام، پیداست کو فرزانه نیست
آشنا دیدش نشاط از بسکه با بیگانگانمیخورد خون زین غم اکنون تا چرا بیگانه نیست