شمارهٔ ۲۷۱
طلوع باده ز شام و سحر دریغ مدارز خاک جرعه خود چون قمر دریغ مدار
اگر به گنج سر بیل باغبان آیدبگو که آب زر از جام زر دریغ مدار
حیات تلخ بده عیش خوشگوار بگیرچو عشق تیغ کشد جان و سر دریغ مدار
به شکر آن که حدیثی چو انگبین داریز سایلان ترش رو شکر دریغ مدار
تو را به بینش کوتاه خویش نتوان دیدمگر تو را به تو بینم نظر دریغ مدار
درون جانی و در پرده ای ز مردم چشمجمال اگر ننمایی خبر دریغ مدار
همیشه چشم به احسان آشنا داردز خاک کشته غربت گذر دریغ مدار
جراحت دل شوریده خشک می گردداز آن دو زلف سیه مشک تر دریغ مدار
بیان شوق «نظیری » دراز انشایی استبیاض چهره ز خون جگر دریغ مدار