شمارهٔ ۹ - این قصیده در مدح ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان گفته شده
از سخن چون چاشنی بخشی به خوان تربیتپر شود از مغز معنی استخوان تربیت
چشمه حیوان شود از طبع خاکستر پدیدگر برانی نام آتش بر زبان تربیت
از نشاط مجلست کان تا ابد فرخنده بادگل دهد تخم شرر در بوستان تربیت
بر هوای آستانت گر غباری بگذردبر سر خورشید گردد سایه بان تربیت
صفحه طبع تو حاجتگاه معراج سخننقطه کلک تو مهر آسمان تربیت
گر به طبع شعله بخشی اعتدال خوی خویشنیش خار خشگ را گردد فسان تربیت
عقل اول مایه از فضل و هنر کی یافتی؟گرنه شخص همتت گشتی ضمان تربیت
بهر منع خواب هر شب با خیال مدح توبگذرد صدبار بر من پاسبان تربیت
بس که امشب لفظ و معنی در ضمیرم رتبه داشتبر هم از شادی نمی آید دهان تربیت
عقل گفت: این مرتبت از چیست؟ وین قدر از کجا؟گفتم از خورشید دانش ز آسمان تربیت
خان خانان ساقی بزم طرب عبدالرحیمکز شراب نطق بخشد قوت جان تربیت
تا رساند شهپر اقبال و دولت گشته استعرش، باز همتش را آشیان تربیت
روز و شب بر آسمان دارد زمین روی دعاکاین سحاب فیض بادا مهربان تربیت
تربیت بر خویش می بالد ز فیض جود توای دل و دستت ز همت بحر و کان تربیت
جنبش اول درآید توسن دانش به سردست لطفت گر دهد از کف عنان تربیت
دود نومیدی برآید از متاع علم و فضلگر عتابت تخته چیند در دکان تربیت
سرنوشت تنگ عیشان را توانی حک کنیگزلک رحمت چو آری در بنان تربیت
نطفه از مادر اگر ساقط شود در عهد تومدفنش همچون رحم گردد مکان تربیت
پر شود از صید معنی جلوه گاه خاطرمدست طبعت چون کند زه بر کمان تربیت
لطف عهدت بس که بخشد زود آلای کمالذکر مدحت برنمی تابد زبان تربیت
گر مربی از فلک خواهم به غیر از لطف تومنطقه زنار گردد بر میان تربیت
داورا رخصت که چون صیت تو زین درمی برمبر جبین و چهره و خاطرنشان تربیت
می برم از خوان دانش ذله صد ساله راگرچه بودم یک دو روزی میهمان تربیت
مایه از جنس کسی دیگر ندارد نظم منبر متاع خویش دارم کاروان تربیت
می روم در صحن خارستان طبع مدعیمی رسد هردم به گوشم الامان تربیت
می کند شمشیر بی مهری ز همزادش جدابکر طبعم را که آمد توامان تربیت
چون «نظیری » از هنر گر کیسه بختم تهی استلیک بر دل می برم بار گران تربیت
بس که پر گردید از انعام فضلت خاطرمجز دعا چیزی نگنجد در زبان تربیت
طبع عاقل تا کند از مایه تعلیم سودعقل کامل تا نفرماید زیان تربیت
نطق جانبخش تو دایم باد با فیض آنچنانکز تو آموزد مسیحا داستان تربیت