شمارهٔ ۷۴

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ردارد۸ بیت

اگر بلبل به دل داغی ز جور باغبان دارددر آتش من که با من نوگل من سرگران دارد

بیابانی است بی‌پایان من آن سرگشته آهوییکه هر سو رو کند صیاد تیری در کمان دارد

که این حال عجب یا رب نهان با محتسب گویدکه شوخی دل ز من برده است و روی از من نهان دارد

ز لبخندی مرا از گریه دامن پر گهر کردیمگر لعل لبت خاصیت شه گوهران دارد

به امّید گهر خود را به دریا می‌زدی ای دلنگفتم زین هوس بگذر که دریا بیم جان دارد

ز گلبانگ عراقی آتشم در پرده زن مطربکه مرغ جان ملال از خاک آذربایجان دارد

به هر گامی هزاران دل به پای ناقه می‌غلتدکدامین دل‌ستان یا رب در این محمل مکان دارد

صبا آهسته بگذر زان معنبر زلف خم در خمهزاران طایر پر بسته در وی آشیان دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و غمگینی را بیان می‌کند. بلبل به دلی داغ و ناآرامی خود اشاره می‌کند که ناشی از ظلم باغبان است. او خود را همچون آهویی سرگشته در بیابانی بی‌پایان توصیف می‌کند که هر جانب که می‌رود، صیاد تهدیدش می‌کند. شاعر در دیالوگی با خداوند، از حال خود گله می‌کند و می‌گوید که دلش از او گرفته شده و زن را به رو نمی‌آورد. لبخند محبوب، او را از حالت گریه به خوشحالی می‌کشاند و او را به دریا می‌کشاند، که در آن خطرهایی وجود دارد. همچنین، اشاره به احساس آتش و غم ناشی از ناکامی و حسرت وجود دارد. شاعر از زلف‌های محبوبش می‌خواهد که به آرامی از آن عبور کند، چرا که در آن آشیان‌ها، پرندگان بسیاری گرفتار هستند. به‌طور کلی، این شعر تجسمی از عشق، درد و زیبایی‌های ظریف آن است.