شمارهٔ ۲۸۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ستمنههی۱۱ بیت

از می عشقش کنون مستم نه هیبی می عشقش دمی هستم نه هی

جز کمند زلف عنبرچین اونقش زناری دگر بستم نه هی

ای که می گویی به جان رستی ز عشقمن ز جان از عشق او رستم نه هی

دل ز جوی عشق می گوید بجهمن حریف این چنین جستم نه هی

با سر زلفش دلم عهدی که بستبشنوی روزی که بشکستم نه هی

چون بدارم دامن وصلش ز دستمن در آن سودا از آن دستم نه هی

عروة الوثقی است آن گیسوی اوچون توانم گفت بگسستم نه هی

عهد «قالوا» بسته ام روز الستمن جز آن «قالوا» و آن لستم نه هی

دام زلفش هست شست حوت جاندل به تنگ آید از آن شستم نه هی

چون قدش را سرو گفتم یا بلنددر ره همت چنین پستم نه هی

تا نسیمی حق نشد سر تا قدمیک زمان از پای ننشستم نه هی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و وابستگی عمیق شاعری به معشوقش می‌پردازد. شاعر از مستی ناشی از عشق روایت می‌کند و می‌گوید که بدون می عشق معشوق، لحظه‌ای نمی‌تواند زندگی کند. او به زیبایی‌های زلف و قامت معشوق اشاره می‌کند و از سختی‌های جدایی و عهودی که میان آنها بسته شده، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که حتی اگر عشق او به سرانجام نرسد، همچنان به عشق خود وفادار است و از آن دل نمی‌کند. شعر بیان‌گر شوق و درد عشق و ناتوانی از رهایی از وابستگی به معشوق است.