شمارهٔ ۱۹۰
منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانممنم آن خجسته مهری که بر اوج لامکانم
منم آن سپهر حشمت که برای کسب دولتنهد آفتاب گردون رخ و سر بر آستانم
منم آن امیر کشور که همیشه در دیارمقمر است شحنه شب زحل است سایه بانم
منم آن کلام صادق که بود ز ریب خالیمنم آن کتاب ناطق که صفات خویش خوانم
منم آن همای رفعت که فراز عرش پرممنم آن جهان معنی که برون از این جهانم
منم آن که شاه و سلطان کند از درم گداییمنم آن که مهر گردون کله است و سایه بانم
منم آن که فرق فرقد به قدم همی سپارممنم آن که بر دو عالم سر و دست برفشانم
منم آن لطیف ساقی که به عاشقان سرخوشرخ حور می نمایم می روح می چشانم
(منم آن شکر حدیثی که به نطق چون درآیمرخ و زلف ماهرویان سخن است و ترجمانم)
منم آن شریف گوهر که ز معدن حیاتممنم آن شراب کوثر که به جوی جان روانم
منم آن ز دیده غایب که همیشه در حضورممنم آن وجود ظاهر که ز دیده ها نهانم
منم آن ره سلامت که صراط نام دارممنم آن بهشت باقی که نعیم جاودانم
منم آن که اندر اشیا شده ام به حرف پیداز رموز وحی بگذر که من این زمان عیانم
سخن از قدیم و حادث مکن ای حکیم رسمیکه من آن وجود فردم که هم اینم و هم آنم
تو چو عیسی ای نسیمی همه گرچه روح و جانیمنم آن که روح روحم، منم آن که جان جانم