شمارهٔ ۱۶۵

قافیه: انمچوشمع۸ بیت

رشته پرتاب جان تا چند سوزانم چو شمعترسم از دل سر برآرد آتش جانم چو شمع

چند سوزم بی رخ یار ای صبا! تشریف دهتا به بوی زلف جانان جان برافشانم چو شمع

گرم درگیر ای دل! امشب یکزمان با سوز عشقتا من این پیراهن جان را بسوزانم چو شمع

از لب شیرین جانان بر کنار افتاده امزان جهت پر گوهر اشک است دامانم چو شمع

حاصل از محراب و شب خیزی و ذکر این بس که منهر شبی تا روز بزم افروز رندانم چو شمع

کی به نور آفتاب آید سر قدرم فروگر برافروزی شبی از چهره ایوانم چو شمع

رشته عمرم به پایان رفت و جان آمد به لبسوز دل تا کی بود باقی نمی‌دانم چو شمع

ای نسیمی! راز دل گفتم بپوشانم ولیفاش گشت این سوز دل پیدا و پنهانم چو شمع