بخش ۱۱۵ - نامه نوشتن فرامرز به شاه کیخسرو

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۲۰ بیت

به نامه درون سر به سر یاد کردز رزم و ز پرخاش روز نبرد

نخستین که بر نامه بنهاد دستز عنبر سر خامه را کرد مست

ستایش نمودش ز یزدان پاکخداوند کیوان و خورشید و خاک

خدایی که جان و روان آفریدبه یک مشت خاکی توان آفرید

ازو باد بر شاه ایران درودمبادا کم و کاست آن تار و پود

رسیدم به قنوج ای شهریارابا رای هندی شه نامدار

یکی مرد بودی مهارک به نامبداندیش و خیره سر و ناتمام

همان جای رای آمدش آرزویچنان ابله و ناکس و خیره روی

به بخت شهنشاه ایران زمینبپرداختم بیخ او از زمین

نشاندم به تخت خود آن نامداربه فیروزی و دولت شهریار

کنون بنده ام شهریار جهانچه فرمایدم آشکار و نهان

فرستاده برجست و آمد به راهچنین تا بیامد بر تخت شاه

کسی گفت نزدیک شاه جهانکه آمد فرستاده پهلوان

شهنشاه ایران ورا پیش خواندبه نزدیکی پیشگاهش نشاند

همان نامه نزدیک شاه زمیننهاد و برو خواند بس آفرین

بپرسید ازو خسرو نامدارز کار فرامرز و وز کارزار

فرستاده با شه یکایک بگفتز نیک و بد آشکار و نهفت

سپرد آنچه آورده بد سر به سربه گنجور شاهنشه دادگر

شهنشه پسندید و کرد آفرینبدان شیر دل پهلوان زمین

فرستاده را خلعت و اسب دادبرو بر بسی آفرین کرد یاد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، نویسنده به نامه‌ای اشاره می‌کند که حاوی یادداشت‌هایی از جنگ و نبرد است. ابتدا از یزدان پاک و قدرت‌های او ستایش می‌کند و به خداوند کیوان و خورشید و خاک اشاره دارد. سپس داستان به فرستاده‌ای از شاه ایران می‌رسد که به شهریار می‌گوید از مردی به نام مهارک که نادان و بداندیش است. نویسنده سپس می‌گوید که او را بر تخت نشاند و به فرمانروایی‌اش اشاره می‌کند. پس از آن، فرستاده‌ای نزد شاه می‌آید و خبرهایی از کارهای فرامرز و جنگ‌ها را مطرح می‌کند. شاه از نامه راضی می‌شود و برای فرستاده، خلعت و اسب می‌بخشد و او را ستایش می‌کند. در نهایت، به پیروزی و خوبی‌های عمل فرستاده اشاره می‌شود.