پرش به محتوا

گنج

گنج›سیدای نسفی›شهر آشوب›شمارهٔ ۲۲۴ - رنگریز

شمارهٔ ۲۲۴ - رنگریز

۱ بیت

کردمش با رنگریز امرد شبی گفت و شنودپشت دستی زد که شد چشمم سیه رویم کبود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از درد و رنج ناشی از جدایی یا عشق ناکام صحبت می‌کند. او به یاد لحظه‌ای می‌افتد که با معشوق (رنگریز) به گفت‌وگو نشسته و در پی این گفتگو، به‌طور ناخواسته دچار آسیب عاطفی شده است. این آسیب به حدی است که چشمانش به خاطر غم و اندوه سیاه و کبود شده‌اند.

پیشینشمارهٔ ۲۲۳ - مهر کن پسینشمارهٔ ۲۲۵ - رنگریز

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی