پرش به محتوا

گنج

گنج›سیدای نسفی›شهر آشوب›شمارهٔ ۲۱۷ - موی تاب

شمارهٔ ۲۱۷ - موی تاب

۱ بیت

گفتمش با موی تاب امرد تویی عمر ابدگفت اسیرم شو که مویی در رسن باشد مدد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و جذابیت موی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود آن زیبایی، عمر جاودان و ابدی دارد. در پاسخ، محبوب به او می‌گوید که اگر می‌خواهد به او نزدیک شود، باید اسیر زیبایی او شود، چرا که موی او به مانند ریسمانی است که او را به سوی خود می‌کشد.

پیشینشمارهٔ ۲۱۶ - ایلک باف پسینشمارهٔ ۲۱۸ - چرم گر

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی