شمارهٔ ۱۴

۱۵ بیت

دارم بتی که دارد از لب شراب بی غشرویی چو شمع روشن قدی چو شعله سرکش

بهر شکار دلها روشن آن بت پریوشآمد ز خانه بیرون در بر قبای زرکش

بر زر کشیده خفتان شاهانه بسته ترکش

بر لب نهاده ساغر بر دست خنجر تیزچشم تمام عشوه مژگان فتنه انگیز

سوی چمن دم صبح داده سمند مهمیزسرو از قبا گرانبار گل از هما عرق ریز

رنگ از حیا دگرگون زلف از صبا مشوش

روزی که آن گل اندام بر پشت زین نهد پاپیچد عنان به دستش مانند موج دریا

از پا فتد نظاره از خود رود تماشاهنگام ترکتازی تاقست در نظرها

آن چین زدن بر ابرو وان هی زدن برابرش

رخش سبک عنان را مستانه جلوه دادهدلها به رهگذارش چون نقش پافتاده

کاکل فگنده بر دوش چین از جبین گشادهدر سر هوای جولان بر لب نشان باده

غالب نشاط خندان شیرین مزاج سرخوش

ای سیدا قد او چون سرو باغ دلجوستچشم تمام عالم به آن دو طاق ابروست

شد مدتی که در شهر این گفتگو ز هر سوستاز صیقل محبت وز پرتو رخ دوست

طبعیست محتشم را آئینه ایست بی غش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوقه است. شاعر به تصویر کشیدن ویژگی‌های ظاهری و باطنی او می‌پردازد. او با تشبیهاتی چون لب شراب، قدی چون شعله و چشمان فتنه‌انگیز، زیبایی او را وصف می‌کند. معشوقه در حال رفتن به سمت چمنی است و دلبری او به قدری است که دل‌ها را جذب می‌کند. همچنین، شاعر به شوق و نشاط او اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که جذابیت او باعث توجه همه نسبت به او شده است. در واقع، این شعر تحت تأثیر احساسات عمیق و عشق وصف‌ناپذیر شاعر نسبت به معشوقه‌اش نوشته شده است.