شمارهٔ ۱۲

۱۵ بیت

صبا را بر سر کویت توانایی چه می باشدچمن را پیش رخسار تو رعنایی چه می باشد

تو را هر روز چون گل صحبت آرایی چه می باشدمرا دور از رخت شبها شکیبایی چه می باشد

اگر تنها شوی دانی که تنهایی چه می باشد

سیه شد روزگار از دود آه من چه می پرسیبر غم مدعی حال تباه من چه می پرسی

خدا را باعث روز سیاه من چه می پرسیمرا عشق تو رسوا کرد ماه من چه می پرسی

به از عاشق شدن تقریب رسوایی چه می باشد

خیال ابرویت دارد مرا در زیر شمشیرمغم زلف تو در پای طلب افگنده زنجیرم

به خاکم گرچه یکسان کرد هجران تو چون تیرمهوس دارم که خیزم چون غبار و دامنت گیرم

ولی بر خود که می بینم توانایی چه می باشد

نگاهت فتنه انگیز است چشمت رهزن دلهادهانت تنگ شکر باشد و لعل تو شکر خوا

کدام اوصاف حسنت را من بیدل کنم انشاقدت خوبست و خطت دلکش و رخساره ات زیبا

دگر خوبی کدام و حسن رعنایی چه می باشد

تو را ای بی مروت سیدا عمریست می جویدسر کوی تو هر دم چون نسیم صبح می پوید

نه تنها شبنم از بی مهریی تو دست می شویدصبا هر جا که باشد مشفقی را از تو می گوید

طمع کردن وفا از یاد هر جایی چه می باشد!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق عشق و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق خود، از جمله چهره و خم زلفش، با شوق و حسرت یاد می‌کند و می‌گوید که دوری از او برایش طاقت‌فرساست. او همچنین به تاثیر منفی عشق و غم در زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او را رسوا کرده و روزگارش را سیاه کرده است. شاعر از تنهایی و کمبود دل‌داگی می‌نالید و خود را در حصر زنجیر غم می‌بیند. در نهایت، او به آرزوی دیدار معشوق و حسرت بر نبودش اشاره می‌کند و می‌گوید طمع کردن به وفا در عشق از یادش رفته است. این شعر نمایانگر عشق عمیق و غم‌انگیز شاعر است.