شمارهٔ ۳۱۰
مرا نگاه تو عالی جناب خواهد کردستاره را نظرت آفتاب خواهد کرد
گهی که پای سعادت نهی به خانه زینهلال ابروی خود را رکاب خواهد کرد
مهابت تو نشاند ز شور دریا راصلابت تو دل سنگ آب خواهد کرد
عدوی تو ز هوا و هوس رود بر بادجناب خانه خود را خراب خواهد کرد
چو رشته خصمت اگر آرزو کند گوهرزمانه در گرو پیچ و تاب خواهد کرد
اگر به باغ روی گل برای مهمانیگرفته بلبل خود را کباب خواهد کرد
نسیم مرحمتت غنچه های داغ مراگل سر رسید آفتاب خواهد کرد
کسی که سرکشد از پای آستانه تواجل برای هلاکش شتاب خواهد کرد
به فتنه گر نظری افگنی ز روی غضببه چشم مست بتان رفته خواب خواهد کرد
شبی که چادر بزم تو مه کند بر پافلک ز کاهکشان اش طناب خواهد کرد
حباب وار شود بر گلویش آب گرهگهی که دشمن تو میل آب خواهد کرد
به دور عدل تو ای خسرو ضعیف نوازملایمت بکنان ماهتاب خواهد کرد
فلک اگر شنود شاه بیت خاقان راچو مطلع مه و مهر انتخاب خواهد کرد
خوش است قصر حیات نگارخانه عمرولی چه سود که مرگش خراب خواهد کرد
به شاه اگر سخنت سیدا قبول افتدخدا دعای تو را مستجاب خواهد کرد