شمارهٔ ۱۵۲

۸ بیت

آنکه می گرید به حالم چشم خونین من استوانکه بردارد سرم از خاک بالین من است

قامتش را کی ز آغوش نظر بیرون کنمچون پری در شیشه پنهان جان شیرین من است

می کند تسلیم بر شاخ گلم از راه دورنارسا افتاده دستش آنکه گلچین من است

آرزوی لعل و مرجان کی بود جیب مراتکمه چاک گریبان اشک رنگین من است

می زند سیلی به صیقل جوهر آئینه امچشم پوشیدن ز روی زینت آئین من است

ناله گرمم چراغ کشته روشن می کندمیل آهم سرمه چشم جهان بین من است

می تپد در خون ز رشک خامه من مدعیخصم بسمل کشته شمشیر خونین من است

دزد معنی سیدا هرگز نمی یابد رواجتیغ بر خود می‌کشد هرکس سخن‌چین من است