شمارهٔ ۸

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اماست۱۱ بیت

تا میکده باز و می به جام استکار من خسته دل به کام است

تا مغبچگان مقیم دیرنددر دیر مغان مرا مقام است

دل از کف من ربوده ماهیکش مهر فلک کمین غلام است

در دام کسی فتاده ام منکش مرغ حرم اسیر دام است

آن آیه که منع عشق داردای واعظ هرزه گو کدام است

وان می که به دوست ره نمایدآیا به کدام نص حرام است

دامی که به راه عشق باشددیدیم که دام ننگ و نام است

از خانه ما که باد آبادتا منزل دوست یک دوگام است

گفتند بسی فسانه ی عشقاین قصه هنوز ناتمام است

گفتم که دگر دلم مسوزانگفتا که بسوزمش که خام است

در میکده زان شده صفاییکاین مدرسه منزل عوام است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فضای میکده و نوشیدن اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که کار او و دلش در این محیط به آرامش و لذت می‌رسد. او از عشق و وابستگی خود سخن می‌گوید و از مخالفت‌های مذهبی با عشق انتقاد می‌کند. او به دین و نصوص می‌پردازد و می‌پرسد که کدام آیه عشق را منع کرده است. شاعر به روایتی از عشق اشاره می‌کند که هنوز به پایان نرسیده و از درد حاصل از جدایی و دلتنگی می‌گوید. در نهایت، او به صفای میکده اشاره می‌کند و بر تفاوت آن با مکان‌های عمومی و آموزشی تأکید می‌کند.