شمارهٔ ۲۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ی۷ بیت

ساقی به یاد یار بده ساغری ز میاز آن گنه چه باک که باشد به یاد وی

من ژنده پوش یارم و دارم به جان اوننگ از قبای قیصر و عار از کلاه وی

شرمم ز فقر باد، مقابل کنم اگربا گنج فقر شهر صفاهان و ملک ری

تا کی دلا به مدرسه طامات و ترهاتبشنو حدیث یار دو روزی ز نای و نی

واعظ مگو حدیث بهشت و قصور و حورما توسن هوی و هوس کرده ایم پی

ما عندلیب گلشن قدسیم و باغ ماایمن بود ز باد خزان و هوای دی

زاهد برو چه طعنه ی مستی زنی که هستمست از خیال دوست «صفایی» نه مست می

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ساقی درخواست می‌کند که به یاد یارش، ساغری از شربت بیاورد و اشاره می‌کند که از گناهی که ممکن است بکند، نگران نیست. او به فقر و زندگی ساده‌اش افتخار می‌کند و ننگ و عار را از مال و مقام دیگری می‌داند. شاعر از زهد و آموزه‌های خشک فاصله می‌گیرد و به جای آن به عشق و یاد یار می‌پردازد. او می‌گوید که حال خوشی از عشق دارد و مست بودنش ناشی از عشق به دوستش است، نه از نوشیدن می. به طور کلی، شعر سرشار از تمایل به زندگی عاشقانه و بی‌اعتنایی به زهد ظاهری است.