شمارهٔ ۴۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: سباشدمرا۵ بیت

بس که بر دل زخم جور از خار و خس باشد مرادر گلستان حسرت کنج قفس باشد مرا

گر به پای ناقه‌ات قدر جرس باشد مرااز شعف نالم درین ره تا نفس باشد مرا

شمعم و فارغ ز هر آتش که بهر سوختنشعله آهی تمام عمر بس باشد مرا

ناله‌ام خواهد رهاند از قید هستی چون سپندعاقبت فریاد من فریادرس باشد مرا

می‌کشند از من حریفان دردسر این است و بسنشئه‌ای گر چون شراب نیم‌رس باشد مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق شاعر است که از دردها و زخم‌های قلبی خود صحبت می‌کند. شاعر به حسرت و غم ناشی از محدودیت‌ها و ناامیدی‌هایش اشاره می‌کند و از زندگی در قفس و ناله‌اش از شعف سخن می‌گوید. او خود را همچون شمعی می‌بیند که فارغ از آتش، در تلاش برای رهایی از قید و بندهای هستی است. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که ناله‌اش ممکن است روزی او را آزاد کند و به آرامش برساند. به طور کلی، شعر به موضوعات رنج، آزادی و طلب آرامش پرداخته است.