شمارهٔ ۲۹۵

قافیه: اختیرفتی۸ بیت

چه شد کآتش به جانم از غضب انداختی رفتیز چشم افروختی رخ قد به ناز افراختی رفتی

که اندازد به خاکم گوهر تاج وفا باشمچه نقصان من ار قدر مرا نشناختی رفتی

چه شد گر رخصت همراهیم دادی که بر خاکمبه گام اولین چون نقش پا انداختی رفتی

تو چون سیل بهاران خانه‌پردازی که از هر رهخرامان آمدی بس خانه ویران ساختی رفتی

جهان می‌شد ز هستی بی‌تو در چشمم سیه شادمکه از آیینه‌ام این زنگ را پرداختی رفتی

چه می‌دانی نیازم را که گر یک دم به دلجویینشستی در برم قامت به ناز افراختی رفتی

چه گویم بر من از جورت چه‌ها ای شهسوار آمدزدی کشتی به تیغم توسن کین تاختی رفتی

چه داری تا کنی مشتاق دیگر رو به کوی اوکه نقد دین و دل در عشقبازی باختی رفتی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات شدید خود پس از رفتن معشوق صحبت می‌کند. او از آتش غضب و درد ناشی از جدایی می‌گوید و به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که چگونه با رفتنش دلش را آتش زده است. شاعر به وفاداری و ارزش خود اشاره می‌کند و از عدم شناخت قدردانی معشوقش گله دارد. او همچنین به بی‌تابی و ویرانی که در اثر جدایی‌اش به وجود آمده، اشاره می‌کند و از بی‌نیازی خود بدون حضور معشوق سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از عشق و دلدادگی‌اش می‌گوید و به شدت شوق و نیاز خود را برای حضور دوباره معشوق بیان می‌کند.