شمارهٔ ۲۷۹
از پرتو مهر، شد آخر آن ماهمحفل فرزندم، الحمدالله
دامان خرگاه، تا برزد آن ماهشد ماه پنهان، در زیر خرگاه
ما را بکویش خیزد چه از آهآن قصر عالی این رشته کوتاه
غیر و من آخر تا چند باشیممقبول مجلس مردود درگاه
نخلیست مقصود کورا و ما راشاخیست سرکش دستیست کوتاه
چون آفتابش گویم که باشدماه من و مهر آن مهر و این ماه
او همدم غیر وز رشک ما راآهی و صد اشک اشکی و صد آه