شمارهٔ ۲۶۴
به کف پیاله به گلشن روم چسان بیتوچه خون چه باده چه گلخن چه گلستان بیتو
چه گلبنی تو که هر سو برد سراسیمهدلم چو طایر گم کرده آشیان بیتو
چه گل ز وصل توام بشکفد مرا که گذشتبهار عمر به بیبرگی خزان بیتو
بیا که با تو مرا زیستن دمی خوشترهزار مرتبه از عمر جاودان بیتو
من از غم تو کشم خون تو با حریفان میچنین تو بیمن و من ماندهام چنان بیتو
چنین که جوشد ازو خون چو خاروخس چه عجببه سیلم ار دهد این چشم خونفشان بیتو
نیامدی به کنارم تو و از آتش شوقچو شمع سوختم و رفتم از میان بیتو
ز نقش پا نشناسد کسم که از خواریبرابرم به زمین کرده آسمان بیتو
چه داند آنکه ندیدست ترکتازی سیلبه من چه میکند اشک سبکعنان بیتو
بیا ز لطف و ببین بیقراری مشتاقکه دیگرش نبود طاقت و توان بیتو