شمارهٔ ۲۵۳

قافیه: اهمن۶ بیت

بود روز و شبم تا کی سیاه از دود آه منبرآ رخشنده خورشید من و تابنده ماه من

نه ز ابری قطره‌ای و نه ز جوئی رشحه‌ای دیدمگرفت آخر ز تاب تشنگی آتش گیاه من

بجز نومیدیم سوزان بهر آتش که میخواهینه من ز امیدواران توام امیدگاه من

مده گر رخصت نظاره‌ام گیرم فتد هر دمبر آن رخسار و برگردد بصد حسرت نگاه من

من آنشمعم شبستان محبت را که پیدا شدز آغاز آب و آتش در جهان از اشک و آه من

ز بیداد غمش مشتاق دایم در فغان باشدرسد تا کی به داد دادخواهی دادخواه من

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که احساسات عمیق و تلخی را بیان می‌کند. شاعر از روزها و شب‌های گذشته خود سخن می‌گوید که به خاطر درد و ناراحتی‌اش سیاه و پر از دود است. او به خورشید و ماهی که در زندگی‌اش روشنایی به ارمغان می‌آورند، اشاره می‌کند اما از نبود باران و آب شکایت دارد. تشنگی و آتش درونش، او را به سوز و گداز واداشته و از ناامیدی و درد زیادی رنج می‌برد. او خواسته و آرزوی خود را به تصویر می‌کشد و به عشق و محبت درونش اشاره می‌کند که او را به فغان درآورده است. شاعر در انتها به دادخواهی و امید به رسیدن به عدالت اشاره دارد.