شمارهٔ ۲۲۹
ربود دوش چنان باده وصال تو هوشمکه تا صباح قیامت خراب باده دوشم
بحشر هم عجب از جور یار نیست که چون نیبرآورد چو زخاکم درآورد بخروشم
نه خود بحرف تو گویا شوم که شوق تو باشدکلید قفل لب بسته و زبان خموشم
مرا چه سود زهم بزمیت که باتو نباشدرهین گفتوشنو هیچگه زبانم و گوشم
بساغرم همه مشتاق زهر و شاد از اینمکه چرخ دل نخراشد ز نیش منت نوشم