شمارهٔ ۱۲۶
از آن غم را دل ما خانه باشدکه آن جغد است و این ویرانه باشد
بمن شد آشنا ناآشنائیکه از هر آشنا بیگانه باشد
نیم مرغی که در دام تو او راخیال دام و فکر دانه باشد
کجا جویم می وصلت که این مینه در مینا نه در پیمانه باشد
پس از مرگم ز حسرت سوزد آنشمعکه خاکش تربت پروانه باشد
شبی باشد مرا از روز خوشترکه زلفت در کفم چون شانه باشد
از آن شد بسته زلف تو مشتاقکه آن زنجیر و این دیوانه باشد