گنج

شمارهٔ ۱۰

ای بلند اختر سپهر وجودوی گران گوهر خزانه جود
به خدائی که داشت ارزانیبه تو در ملک خود سلیمانی
که اگر زین فتاده مور ضعیفبرسد عرضه‌ای به سمع شریف
آن چنان کن کز استماع نویدنشود ناامید گوش امید