شمارهٔ ۶۴ - در رثاء
دلا چو ابر بهاری به نوحه و زاریبه بار اشگ جگر گون ز دیده پرنم
که بهر تعزیه خواجه شاه منصور استلباس چرخ کبود از مصیبت و ماتم
فغان که زود همای وجود او فرمودز باغ دهر توجه به آشیان عدم
کسی ز اهل کرم چون نبود بهتر ازودرین زمانه به لطف خصال و حسن شیم
به لوح تربت وی از برای تاریخشنوشت کلک قضا بهترین اهل کرم