شمارهٔ ۱۲۰ - وله ایضا ۴ بیت ای بلند اختر سپهر وجودوی گران گوهر خزانه جود به خدایی که داشت ارزانیبه تو در ملک خود سلیمانی که اگر زین فتاده مور ضعیفبرسد عرضهای به سمع شریف آنچنان کن کز استماع نویدنشود نا امید هوش امید