شمارهٔ ۲۸ - در منقبت مولای متقیان امیرمؤمنان علیه السلام

قافیه: وست۱۲ بیت

تهی زخویشم و سرشار آن چنان از دوستکه گر زپوست برآیم هر آن چه بینی اوست

زمن مپرس بد و نیک وضع عالم راکه هرچه در نظر آید مرا تمام نکوست

نکو است هرچه درآید مرا به پیش نظرکه هیچ پیش نظر نایدم به جز رخ دوست

زعشق روی توام منع می کند زاهدبیا و روی نگه کن که سخت تر از روست

حدیث دوستی زلف تو روزی زدم و می خوارانچو خوب در نگری داستان سنگ و سبوست

به چنین زلف تو روزی به شوخی دستگذشت عمری و دستم هنوز غالیه بوست

به چین زلف تو دل رفت و روزگاری شدخبر ندارم ازو در کدام حلقه ی موست

مرا تلق خاطر به سرو بالایی استکه بنده ی قد او هر چه سرو بر لب جوست

مرا تبی است که هر چیز او بود نیکونکوتر از همه این یک بود که نیکو خوست

غلام حلقه بگوشان ان بتم که سپهرفتاده در خم چوگان قدرتش چون گوست

ولی ایزد بی چون علی شه مردانکه مظهر حق و دست و زبان و دیدهٔ اوست

«محیط» ترک ولای علی نخواهد گفتبه جرم عشق اگر بر کنندش از سر پوست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و محبت به محبوب سخن می‌گوید، به طوری که احساس می‌کند تمام وجودش از عشق پر است. او به این نکته اشاره می‌کند که از منظر او، تمام چیزها در دنیا زیبا و نیکو به نظر می‌رسند، مگر آنچه که به غیر از محبوبش باشد. شاعر بیان می‌کند که عشق به محبوبش او را از زاهدی و دنیاطلبی بازداشته و درگیری‌های عاشقانه‌اش با زیبایی‌های محبوبش را توصیف می‌کند. همچنین او به مقام علی (ع) اشاره کرده و او را مظهر حقیقت و کمال می‌داند و عشق به او را برتر از هر چیز دیگر می‌شمارد. شاعر در نهایت به محدودیت‌های عشق و تاثیر عمیق آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.