شمارهٔ ۱۲۲ - موشّح و مختوم به مدح ساقی کوثر امیرمؤمنان علی علیه السلام

قافیه: اکی۱۲ بیت

حبذا شیوهٔ رندی و خوشا بی‌باکیخرقه آلودگی و مستی و دامن پاکی

خویشتن را هدف تیر ملامت کردنشهره شهر شدن در صفت بی باکی

خرقه بر تن درم از شوق چو یادم آیدفارغ البالی ایام گریبان چاکی

گر شد آلوده به می خرقه ی ما باکی نیستکه همین شیوه یود شاهد دامن پاکی

نعمت عشق حرام است بر آن نفس پرستکه کشد بار غم دوست به اندوه ناکی

طی وادی طلب آید از آن تند قدمکه به گردش نرسد چرخ و فلک بدین چالاکی

باده نوشین در رده به شب های دراززدعای سحری به بود و هتاکی

طرفه مرغی است الهی دل مردان خداکه بود معنی او عرشی و صورت خاکی

یافت زالطاف علی شاه ولایت پر و بالورنه این طایر خاکی نشدی افلاکی

حکم فرمای قدر، شاهسواری که قضادست و پا بسته شکاری بودش فتراکی

قلب ماهیت اشیاء اگر امر دهددرد درمان شود و زهر کند تریاکی

قوهٔ مدرکه در معرفت شه چو «محیط»معترف گشته به نادانی و بی‌ادراکی

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری از یک شاعر است که درباره موضوعاتی مانند عشق، بی باکی، و معانی عمیق زندگی صحبت می‌کند. شاعر به آرزوی رهایی از قید و بندهای دنیوی و تجربه عشق واقعی اشاره می‌کند و به طور خاص بر روی این نکته تأکید می‌کند که بی باکی و آزادی از دغدغه‌ها باعث می‌شود فرد به هدف‌های بالاتری دست یابد. او همچنین به تقابل میان آلودگی و پاکی در زندگی اشاره دارد و می‌گوید که عشق واقعی ارزشمند است و برای کسی که در آن غم و اندوهی نمی‌بیند، حرام است. شاعر به شجاعت و تلاش در مسیر طلب نیز تأکید می‌کند و از قدرت عشق و عشق ورزی به عنوان نماینده‌ای از خداوند یاد می‌کند. در نهایت، او به نادانی انسان‌ها در فهم عمیق حقیقت اشاره می‌کند و به جستجوی شناخت و معرفت دعوت می‌کند.