شمارهٔ ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم

قافیه: یم۱۷ بیت

درخور حمد و ثنا بار خدایی است کریمکه ز خوان کَرَمش بهره بَرد دیو رجیم

نیک و بد را ننمود از در احسان محرومسلطنت داد به فرعون و نبوت به کلیم

آیت بخشش او نقد روان است و خردچشم بیننده و گوش شنوا قلب سلیم

احد است و صمد و لم یلد و لم یولدحاکم منتقم و عادل و علّام و حکیم

آشکار است بر او راز نهان همه کسکه سمیع است و بصیر است و خیبر است علیم

همه ی عمر اگر بنده کند معصیتشبه یکی توبه به بخشد که غفور است و رحیم

غیب‌ها داند و هرگز ندَرد پردهٔ کسعیب‌ها بیند و پوشد همه زالطاف عمیم

نَبُرد روزی مُجرم به گناهان بزرگنَدَرد پرده ی عاصی به معاصی عظیم

بی عنایاتش اگر طاعت کونین تو راستهان مشو غرّه که هست از بَدی خاتمه بیم

با عطیّاتش، گر حُرم دو عالم داریدار امیّد بهشت أبد و دار نعیم

رحمت بی‌حد او می‌دهدم مژدهٔ خُلدگرچه از کرده خود هست مرا بیم جحیم

مالک الملک أبد خالق اَبدان و نُفوسکه زفیض ازلی زنده کند عظم رمیم

دولت بی سر و پایی به گدایان بخشیدقسمت تاجوران کرد سریر و دیهیم

در خور نعمت او نیست سپاس ثقلینشُکر حادث نبود در خور احسان قدیم

بارالها به شفیعان جزا احمد و آلدرگذر از گنه خلق زالطاف عمیم

بخش آزادگی از قید علایق همه راایمن از وسوسهٔ نفس کن و دیو رجیم

بی‌نیازش ز کسان کن که سگ تو است «محیط»سگ خود را نپسندد، به در غیر کریم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به ستایش خداوندی کریم می‌پردازد که به همه مخلوقات، حتی دیوان رجیم نیز از خوان کرم خود بهره می‌دهد. او اشاره می‌کند که خداوند نیک و بد را در نظر نمی‌گیرد و به فرعون سلطنت و به کلیم نبوت عطا کرده است. ویژگی‌های خداوند شامل عادل بودن، حکیم بودن و علم به رازهای نهان است. شاعر تأکید می‌کند که حتی اگر بنده‌ای همه عمر گناه کند، با یک توبه، خداوند غفور و رحیم او را می‌بخشاید. خداوند علم به غیب دارد و عیب‌های بندگان را می‌بیند اما با لطف خود آن‌ها را می‌پوشاند. او همچنین می‌گوید که بدون عنایات خدا، هیچ‌کس نمی‌تواند به طاعت دست یابد و باید از بدی‌ها ترسید. شاعر در نهایت از خداوند درخواست می‌کند که به واسطه شفاعت پیامبر و اهل بیت او، از گناهان بندگان درگذرد و آن‌ها را از وسوسه‌ها و قیدها آزاد کند.