شمارهٔ ۸ - فی رثاء علی بن الحسین الاکبر علیه السلام
دل سنگ خاره شد خون ز غم جوان لیلینه عجب که گشته مجنون دل ناتوان لیلی
ز دو چشم روشن شاه برفت یک فلک نورچه ز خیمه شد روان، با که ز تن روان لیلی
دل شاه خون شد از شور فراق شاهزادهز نوای بانوان حرم و فغان لیلی
ز حدیث شور قمری بگذر که برده از دستدل صد هزار دستان غم داستان لیلی
پر و بال طائر سدره نشین بریخت زین غمچه همای عزت افتاد ز آشیان لیلی
چه فتاد نخلۀ طور تجلی الهیبفلک بلند شد آه شرر فشان لیلی
چه بخون خضاب شد طرۀ مشگسای اکبربسرود مو کنان مویه کنان زبان لیلی
که ز حسرت تو ای شمع جهان فروز مادرشب و روز همچو پروانه بسوخت جان لیلی
نه چنان ز پنجۀ گرگ دغا تو چاکچاکیکه نشانه جویم از یوسف بی نشان لیلی
بامید پروردیم چه تو شاخۀ گلی راندهد فلک نشان چون گل بوستان لیلی
که بزیر سایۀ سرو تو کام دل بیابماسفا سر تو بر نی شده سایبان لیلی
تو به نی برابر من، من اسیر بند دشمنبخدا نبود این حادثه در گمان لیلی
من و آرزوی دامادی یک جهان جوانیکه برفت و دود برخاست ز دودمان لیلی
من و داغ یک چمن لالۀ دلگشای گیتیمن و سوز یک جهان شمع جهانستان لیلی
من و یاد سیرو اندام عزیز نامرادممن و شور تلخی کام شکر دهان لیلی
نه عجب ز شور بانو به نوای غم نوازددل زار مفتقر بندۀ آستان لیلی