شمارهٔ ۱
ای شمع جهان افروز بیاوی شاهد عالم سوز بیا
ای مهر سپهر قلمرو غیبشد روز ظهور و بروز بیا
ای طائر سعد فرخ رخامروز توئی فیروز بیا
روزم از شب تیره تر استای خود شب ما را روز بیا
ما دیده براه تو دوخته ایماز ما همه چشم مدوز بیا
عمریست گذشته بنادانیای علم و ادب آموز بیا
شد گلشن عمر خزان از غمای باد خوش نوروز بیا
من مفتقر رنجور توامتا جان بلب است هنوز بیا