شمارهٔ ۳۳۷ ۲ بیت عمری بگذشت از آنکه در خواب، شبیاز بادهٔ جامِ وصلِ حورینسبی تَر شد لبم و هنوز چون یاد کنمبیخود گردم چو مستِ جامِ طَرَبی