گنج

شمارهٔ ۳۱۷

۲ بیت
ای سرو ز بالای تو پست افتادهاز زلف تو شمشاد ز دست افتاده
در خانه خویش خواهمت بی زحمتمی خورده صبوحی زده مست افتاده