گنج

شمارهٔ ۳۱۲

۲ بیت
کو عمر که داد عیش بستانم ازوکو وصل که درد هجر بنشانم ازو
کو یار که گر پای خیالش بمثلبر دیده نهد دیده نکو دانم ازو