شمارهٔ ۸ - صفت یار جعد زلف بود ۲ بیت زلف تو مگر جانا امید و نیازستزیرا که چنین هر دو سیاه است و درازست بسته ست به جعد تو دل من نه عجب زآنکدلها همه در بسته امید و نیازست