شمارهٔ ۱۷ - سروش روز
روز سروش است که گوید سروشباده خور و نغمه مطرب نیوش
سبز شد از سبزه همه بوستانلعل می آر ای صنم سبزپوش
شاه جهاندار ملک ارسلانمی ز کف نوش لبی کرد نوش
آنکه دهد یاری جاهش فلکوآنکه کند قوت ملکش سروش
تا به ابد دولت و اقبال راباد گشاده سوی فرمانش گوش