شمارهٔ ۱۳۲ - آفت مردمی پشیمانی است
ما به هر مجلسی ز تو زده ایمهمچو بلبل هزاردستانی
بسته کاری نکرده ای با مامردمی کرده ای فراوانی
زود در هر چه خواستیم از توداده ای خوب جزم فرمانی
آفت مردمی پشیمانیستتا نگردی تو چون پشیمانی
بر فلک ایمنی مدار که اوشیر چنگیست مار دندانی
بسته مدتست هر شخصیمانده غایتست هر جانی
نظم شکر و شکایتست از ماخط حری و قسم کشخانی
وز چو ما مردمان سخن گویندکه فرو خواندش سخندانی
شکر منظوم را نخواهی یافتتو چو مسعود سعد سلمانی