شمارهٔ ۱۳۰ - فرامش گشت رسم شادمانی
بر آن افراخته کوهم که گوییمرا فرمود گردون دیده بانی
شدی بی غم ز ظل و خط مقیاساگر جایی چنین دیدی بیانی
همانا باز نشناسی چو بینیمرا روزی ز زاری و نوانی
کمانی گشته قد من ز سرویزریری گشته چهر ارغوانی
زده را هم قضا و اوفتادهزیان مالی و جاهی و نانی
ز بیم لشگر پیری به زندانمنقص گشته بر من زندگانی
اگر پیری بماندی جاودانهچه انده بودی از هجر جوانی
کم آید حاصل رنجم تو گوییثوالث ضرب کردم در ثوانی
چرا بیکار خوانم خویشتن راکه دارم بر بلاها قهرمانی
گرم فانی نگشتی گوهر اشکیکی گنجی شدستی شایگانی
مرا اینجا ز بس انده که خوردمفرامش گشت رسم شادمانی
غم آمد سود من بر مایه عمرکه کردست این چنین بازارگانی
گرم شد این جهانی عمرضایعنشد ضایع ثواب آن جهانی
تو ای از هر بدی چون جان منزهبکن نیکی به هر کس تا توانی
نهاد نیک و بد دانی که دانمنهاد بیش و کم دانم که دانی
ندارد سود درمان زمینیکرا دریافت درد آسمانی
مرا زین حادثه بس هول نبودکه در دل بود ازین عالم گمانی
همی دیدم که کیوان روی دادستبه طالع بیش ازین باشد نشانی
درآمد بازگشت و اندر آمدچه خواهی کرد این بار از زبانی
چرا نالم چرا باشم هراسانز محنت چون ز دزدان کاروانی
سزد گر فخر جویم آشکارابر آن کو مفخرت جوید نهانی
منم کاندر عجم و اندر عرب کسنبیند چون من از چیره زبانی
گر افتد مشکلی در نظم و در نثرز من خواهد زمانه ترجمانی
بدین هر دو زبان در هر دو میدانبه گردونم رسیده کامرانی
سجود آرد به پیش خاطر منروان رودکی و ابن هانی
معاذالله مرا چه افتاد زنهارنباید کاین به طیبت بربخوانی
چنانم کرد محنت کانچه گویمنمی دانم من از تیره روانی
چنان دارم امید از لطف یزدانکه زایل گردد از من ناتوانی
بیابم همت خویش ار به یکبارنخواند بخت بر من لن ترانی
برون آیم ز بند و حبس روزیچو در بحری و چون زرکانی
چو پیش آیم مرا خوشتر نوازیچو بنشینم مرا بهتر نشانی
تو فرشی گستری تازه ز حرمتچو بنوشتم بساط سوزیانی
چنین باشد چو دانستی که از مننباشد جز به آمد شد گرانی
نبودم جز چنین الحمداللهبه حق حرمت سبع المثانی
منش دارم که گر گردد مجسمتو در بالای او خیره بمانی
من از شادی روی فرخ توکنم چو لاله روی زعفرانی
تو اندر دولتی افزون زبودهبه گیتی بیش ازین مانده بمانی
شود قدرت چو گردون از بلندیبرد امرت چو جیحون از روانی
مروت کرده باشی گر بزودیجواب این به نزد من رسانی
برین خوانم ز یزدان استعانتفان الله اکرم مستعانی