شمارهٔ ۲۲
ای آنکه به رخساره ارغوانینوشین لبی و شیرین زبانی
بازار تو خود همچو آسمانستزیرا که تو چون ماه آسمانی
فرمان نکویان همه تو را شدزیرا که تو سالار نیکوانی
این را به لطافت همی فروشیآن را به سیاست همی دوانی
گر طره ز بهر بهانه داریبر تخته سیمین چرا نشانی