گنج

شمارهٔ ۹۶

۲ بیت
در بستان دوش از غم و شیون خویشمی‌گشتم و می‌گریستم بر تن خویش
آمد گل سرخ و چاک زد دامن خویشوآلود به اشکم همه پیراهن خویش