شمارهٔ ۱۶۷ ۲ بیت آنی که به هیچ کس تو چیزی ندهیصد چوب مغل خوری پشیزی ندهی سنگی که بدان روغن بزرک گیرندگر بر شکمت نهند تیزی ندهی