گنج

شمارهٔ ۱۴۹

۲ بیت
هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهیشب با تو سخن کنم جوابم ندهی
من تشنه لب و تو خضر وقتم گوئیاز بهر خدا چه شد که آبم ندهی