گنج

شمارهٔ ۱۳۴

۲ بیت
دی خوش پسری بدیدم اندر «زوزن»کو لاف زنی ز خوبرویان زو، زن
او بر دل من رحم نکرد یک سوزنخود دود دل منش ستانَد زو زن