گنج

شمارهٔ ۵

۲ بیت
چون دید که از عشق شدم بی خور خوابناگه ز درم در آمد آن دُرّ خوشاب
لب بر لب من نهاد و نرمک می‌گفت:جانت چو به لب رسید خود را دریاب!