گنج

شمارهٔ ۲۴

۲ بیت
تُرکم سوی آماجگه آمد سرمستوز چهرهٔ خود تیر و کمان اندر دست
هر تیر که چون منش ز خود در انداختنالان نالان برفت و در خاک نشست