شمارهٔ ۴
.........................................
ای تطاول بین که از دست شب یلدا کشمای امید ناامیدان، ای پناه بی کسان
نا امید و بی کسم دست من و دامان تو
من نگویم آن کسم در آستانت جلوه گریا ز گستاخی سگ کوی توام خاکم به سر
این قدر گویم به زاری تا توانم این قدرای امید ناامیدان، ای پناه بی کسان
نا امید و بی کسم دست من و دامان تو
چون ترا دانسته ام از رحمت پروردگاررحمتی کن رحمتی، ای رحمت حق زینهار
آیت «لا تقنطوا من رحمة الله» گوشدارای امید ناامیدان، ای پناه بی کسان
نا امید و بی کسم دست من و دامان تو
ای که می دانی که قلب مؤمنان عرش خداستتا دلی را بشکنی........بودن رواست
یک نظر زان حضرتم از روی رحمت التجاستای امید ناامیدان، ای پناه بی کسان
نا امید و بی کسم دست من و دامان تو
دست گیرا! دست گیرم، ره نمایا! ره دهیدچون تویی درمان دردم چارهٔ دردم کنید
ای امید خود «وفایی» را مفرما نا امیدای امید ناامیدان، ای پناه بی کسان
نا امید و بی کسم دست من و دامان تو