شمارهٔ ۹۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ر۹ بیت

دیده سرگردان و نور دیده دایم در نظرچشم در منظور ناظر لیک از وی بیخبر

گرچه عالم را بچشم دوست بیند دیده لیکاز بصر پنهان بود پیوسته آن نور بصر

دل بسان کوی سرگردان و غافل زان که اووز خم چوگان زلف دوست باشد مستقر

نیست بیرون از خم چوگان زلفش یکزماندل که چون گوئی همیگردد در این میدان پسر

من نمیدان که عالم چیست یا خود کیست اینعقل و نفس و جسم و چرخش خوانی و شمس و قمر

با همه سرگشتگی و جنبش و نور و صفاتبیخبر گردون و ز گردون ماه از هر خور ز خور

ایدل ار خواهی بببینی دلبران را عیانپاک و صافی ساز خود را آنگهی در خود نگر

در صفای خویشتن باید رخ دلدار دیدزانکه تو آیینه و دوست در تو جلوه گر

چونکه مطلوب تو از تو نیست بیرون بعد ازینمغربی در خویشتن باید ترا کردن سفر

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعر مولانا است که به توصیف زیبا و عمیقی از جستجوی حقیقت و عشق می‌پردازد. شاعر به تصویرسازی از نظاره‌گرانی می‌پردازد که در جستجوی نور و حقیقت‌اند اما از آن بی‌خبرند. او اشاره می‌کند که دل انسان به مانند کویی پر از سرگردانی است و در پی زلف دوست مستقر است. مولانا بیان می‌کند که شناخت واقعی در درون خودمان نهفته است و برای دیدن معشوق باید به خود نگریست و خود را پاک و صیقل داد. در نهایت، او تأکید می‌کند که مطلوب درونی ما باید در خودمان جستجو شود و سفر حقیقی به سویی درون‌مان است.