شمارهٔ ۷۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمیباشد۹ بیت

مرا بفقر و فنا افتخار میباشدزنام ملک و غنی ننگ و عار میباشد

مدام باده توحید میخورم زانروکه این شراب مرا خوش گوار میباشد

مزاج هر کسی این باده بر نمیتابدولی مزاج مرا سازگار میباشد

میان آنکه تواش در کنار میطلبیعلی الدوام مرا در کنار میباشد

دلی کهدهست دلارا مرا در آوارمن ندانم از چه سبب بیقرار میباشد

بگرد مرکز توحید میکند جولاندلم که همچو فلک در مدار میباشد

صفای چهره او را کجا تواند دیددلی که دیده او بی غبار میباشد

دلست آینه آن چهره را دلی صافیچگونه چهره نماید که تار میباشد

بیا که چشم دل مغربی بیار نگراز آنکه چشم دلش چشم یار میباشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از افتخار و ارزش نهادن به فقر و فنا صحبت می‌کند و آن را برتری بر ثروت و مقام می‌داند. او از باده توحید می‌نوشد که برایش خوشگوار است و به ویژگی خاص خود اشاره می‌کند که این باده برای او سازگار است. شاعر به دنبال نزدیکی به معشوق است و می‌گوید که دلش در آتش بی‌قراری است، در حالی که همیشه در جستجوی حقیقت و خلوص است. او به صفای چهره محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید دل صافی لازم است تا زیبایی را ببیند. در نهایت، از خواننده دعوت می‌کند که با چشم دل به زیبایی نگاه کند.